Of hoe het groeide

Toen enkele maanden geleden iemand in een vlaag van "euroforie" of onder andere invloed (’t was in het toenmalige Spaans Hof) voorstelde om eens een concert te geven met liedjes uit verschillende Europese landen, bleek het uiteindelijke resultaat van de stemming 96 % voor en 4 % tegen. In absolute cijfers uitgedrukt, één tegenstem, die van de dirigent.
Omdat we die ervaring reeds hadden tijdens de voorbereidselen van Serata Italiana, ons vorig optreden, werden al zijn tegenargumenten snel onder de tafel geveegd, zou men de zusters eens polsen over de kapel en mochten we al eens beginnen nadenken over een mogelijke titel voor op de affiche. Kwestie van een leuk thema te bedenken om ons nieuw concert het broodnodige elan mee te geven.
Zo snel als de voorstellen uit het geestrijke vocht tijdens de "narepetities" opborrelden, even snel werden ze opnieuw afgeblokt. "Tourné musical" was te Frans, "Over the border" te Engels en "Incontinent" te persoonsgebonden. "Grenzeloos" is dat met of zonder tussen-N ? "In den vreemde" vond men te antiek, "Eurosongs" te banaal en "Europese potpourri" te onnozel. "Mannenkoor De Bie gaat vreemd " : zijt ge niet beschaamd om daags na Sint-Valentijn met zoiets in een kapel te staan.
Het laatste voorstel begon echter steeds meer aanhangers te krijgen en niet alleen omdat bij sommigen de fantasie op de loop ging. Ook de vrouwen werden geraadpleegd. Die vonden het ludiek. Ondertussen had Jef al een interessant idee over een ontwerp van affiche in gedachten. En ... hier staan we dan.
Europa is een mozaïek van grote staten en nietige staatjes, van wereldtalen en streek- taaltjes, van kille en van warme streken. Wij brengen dan ook een gevarieerd programma met volksliedjes in elf verschillende talen die samen zestien landen bestrijken en dat alles onder de noemer van één taal die over alle grenzen heen door iedereen verstaan wordt, de universele taal van de muziek.

Het concert zelf ...

Volgens vele van de trouwe aanhangers. was dit hét hoogtepunt uit de rijke concert-geschiedenis van het Mannenkoor De Bie.
Alles zat dan ook mee : een sfeervol verlichte (met dank aan Jan en Paco) en versierde (met dank aan André) kapel, een intens meelevend en genietend publiek, een evenwichtig samengesteld programma, maar vooral de schitterende uitvoering (met dank aan de zangers - met de gebroeders Dierickx in een hoofdrol : Dirk, natuurlijk, met zijn stem en Frits, natuurlijk, met zijn fluit- én de begeleiders : Sarah,  Astrid, Martine,Tine, Maarten en Luc).
Ook de receptie mocht er, zoals steeds, zijn - met dank aan Iwein, Robert en Danny. Alleen het tekort aan wijnglazen was een klein smetje op de organisatie.
En dan was er nog de zondagmorgen met : veel kleine oogjes, een niet bepaald glasheldere stem, een beetje spijt dat het voorbij is, veel fierigheid om het gestoef van de vorige avond, onze voorzitter nog verkleed in voorzitter, de eenzame fiets van de Meys en het terugzetten van het altaar.