| Fietstocht |
|
Zaterdag 19 augustus Voor de tweede maal tereke vertrok onze jaarlijkse fietstocht onder een slecht gesternte, in de kletsende regen. De Neckermannekes moeten in het vervolg wat beter weer bestellen. We vertrokken met de wagen naar het onvolprezen Doel waar ondertussen onder druk van de Antwerpse haveninstallaties naar het schijnt een hele volksverhuizing plaatsgevonden heeft. Eerst werd er echter wat gewrongen en gelobbiet om bij de “juiste chauffeur” te zitten maar niet getreurd, aangekomen bij de kermcentrale van Doel begon het als het ware wat uit te klaren. Ter plaatse repten we ons naar het geile meisje van de fietsen alwaar we even mochten testen. Niet het meisje, wel de fietsen ! Toen zagen we reeds het eerste blauw aan de hemel, waaruit eens te meer bleek dat de schijters steeds ongelijk hebben. Eenmaal de zadels goed bevonden, rukten we peletonsgewijs op in het zog van Marcel om de plaatselijke “ecoroute van het verdronken land van Saeftinghe” te volgen. Ondertussen had de Loks tussen de electriciteitspilonen al eens geweend over hoe schoon het hier wel was. Iedereen bleek over een merkwaardige conditie te beschikken. “Al lichtjes radioactief geladen misschien”, opperde iemand. Eerste halte in “Het verdronken land”, bij Sonja onder de plastieken zak alwaar de picknickzakken voor het eerst opengetrokken werden. Onmiddellijk bleek er een enorm standenverschil toen Paco zijn beleg à la vleesboerke uitstalde. Verscheidene onverlaten togen naar zijn tafeltje om zich te goed te doen aan de resten van een breugelbuffet van de dag voordien. Er werd enkele malen vierstemmig gezongen onder andere van “Sonja, mijn Sonja”, tot jolijt van de andere gasten die echter tenslotte bedenkelijk keken toen ook “Vis, vis” met luide stemme aangeheven werd. Er werd 20 EUR per man uitgelegd en ondergetekende hield de kas bij ondanks protest van Marcel, bang als hij was dat hij de kas niet zou kunnen volgen. ( Prijs van de consumpties bij Magda en Sonja : 66,45 EUR. ) Richting Paal werden we een eerste maal overvallen door een vlaagje. Niet getreurd, de keewees bovengehaald en het ging snel al weder over. De Paalse jachthaven werd bezocht. Er waren een soortement dorpsfeesten bezig met als hoogtepunt blijkbaar een schieting op de liggende wip. We deden even het liliputtersdorp aan alwaar we uiteraard de plaatselijke neringdoeners niet konden overslaan. ( Prijs van de consumpties in “’t Zicht der Schelde” : 18 EUR ) Al eens in Doel bij Irma in “ ’t Schuurke” geweest ? En ’t mag blijven bestaan wegens “natuurcompensaties” !? Het mens doet al lang het stof niet meer af met al die postuurkes en alles wat er omhoog hangt. Nog eens een echte dorpscafee zoals uit de tijd van toen. Zo worden ze niet meer gemaakt. Een prachtige afsluiter, Neckerman ! Iedereen was op tijd binnen. Ook Jef op zijn tijdritfiets en Marcel met zijn klein verzetje. (Teveel naar het maske gekeken bij het vertrek en te weinig naar de fiets.) Bij Irma werd er iets in het gastenboek geschreven en er werd uiteraard duchtig gezongen. Wij rapeleren ons nog een duetje van Irma en de Loks in de “Spaanse Vluchteling”, Hoezee zij leve lang, Irma,mijn Irma, de Soutienkes in een speciale akt en nog een hele reutemeteut. ( Er werd driemaal gedronken voor een totaal van 43,70 EUR ) Snel de fietsen gestald en om 17 uur keerden we naar Opwijk terug. Onderweg werd er natuurlijk gegeeèsèmt om nog een laatste te drinken bij “Vosse Finne”, allee bij Marielowis alvorens onze benen onder ’t tafel te steken in de Meis zijn bos alwaar Frans en meesterbakker den Drikker de voorbereidingen troffen voor de bbq tijdens het nuttigen van een schitterend aperitiefje, made by Ennie en geschonken door de verrezen chef. Technisch verslag :
DD.
|