Op 17 maart 1996 overleed onze vriend Eric Mertens , tenor der tenoren, elke repetitie aanwezig.

Steeds konden we op hem rekenen, met een kwinkslag, een commentaar, soms eens aan den dweize kant maar met een gouden hart.

Hij heeft een zware strijd gestreden en liet ons in verslagenheid achter. In zijn afscheidsrede dacht Herman aan dat innig mooie lied dat hij zo graag hoorde en dat hij in november tijdens ons Venerabilisconcert nog meezong : "Über alle Gipfeln ist Ruh..." Over alle bergen spreidt zich de rust met aan het einde : balde ruhst du auch, weldra rust je ook (DD).

Afscheidsrede tijdens begrafenismis

Waar blijven onze woorden om te begrijpen, Eric, dat jouw dood sterker is gebleken dan jouw strijd om te blijven leven? Waar vinden we woorden van troost om in het verdriet van je vrouw, van je kinderen, van je familie te delen ? Waar vinden we woorden om ons, je vrienden - koorleden, in onze verslagenheid bij te staan ?

Alles klinkt zo hol, elk woord is nietszeggend. Onze machteloosheid is immens groot. Misschien glimlach je nu vanuit de hemel om onze onhandigheid en onze hulpeloosheid. Dat begrijpen we best omdat we jou zo goed kennen en herkennen. We hebben samen met jou zo veel beleefd. We hebben gezongen met hart en ziel. We hebben gefeest in alle uitbundigheid. Zeg nu zelf, in zingen en feesten was je meesterlijk. Je was zelden of nooit afwezig. Vanaf het eerste uur van je toetreden tot het koor, was je de stuwende kracht, niet alleen voor de tenoren maar voor de groep die steeds groter werd. Wij allen konden op jou rekenen. Je was steeds daar, met een kwinkslag, een commentaar en met een gouden hart.

Zeggen dat we jou zullen missen, klinkt als een oppervlakkige slogan. Toch is het de rauwe waarheid. We zullen je missen, maar doorheen de pijn van deze brutale werkelijkheid, lichten herinneringen op. Vele herinneringen. We zullen je stem nog horen nazinderen als we repeteren en optreden. Je naam zal nog dikwijls genoemd worden en dan zul je in die ontelbare anekdotes telkens opnieuw tot leven komen.

Toen ik het nieuws van je dood vernam, Eric, dacht ik onmiddellijk aan dat innig mooie lied dat je zo graag hoorde en op ons laatste concert in november vorig jaar nog hebt meegezongen : ‘Uber alle Gipfeln ist Ruh’, over alle bergen spreidt zich de rust ... met aan het einde : ‘balde ruhst du auch’, weldra rust je ook.

Eric, de eeuwige vrede en rust zijn nu je nieuwe thuis. Zing daar met Jan, Mon en Nand mooiere liederen dan wij in ons verdriet zingen kunnen.

Herman.