Zondag 2 november 2008, op Allerzielen, overleed onze goede trouwe vriend William Meysman. Wim -de Meys- was medestichter en grote bezieler van ons koor.

Wim, je was iemand die, toen je gezondheid het nog toeliet, altijd trouw op post was. Je kon je mateloos ergeren aan de slechte 'oppassers', zeker als één of ander optreden in het vooruitzicht stond. En de repetitie nam je altijd ernstig op. 'Allé mannekes, opletten', maande je sommige verwoede babbelaars aan.
Maar ná de repetitie werden vaak -meestal- alle remmen overboord gegooid. De vermetele die rond 2 uren suggereerde om huiswaarts te keren, den tanker goe vol en daarmee al dikwijls de toorn van de wederhelft al te trotseren had, werd tot de orde geroepen met een 'ge gojt de kompanjie toch nie oittieën trekken zeker ?'
Wim, je was de man die als geen andere de groep, ons koor, aan mekaar wist te houden. Desnoods dook je dan in je portefeuille, die je dan met een breed gebaar opensloeg, en betaalde je nog een toernéken want 'Ich habe viele donaten'.

Wim, er zijn vele anekdoten over jou te vertellen, de ene al wat pikanter dan de andere, sommige héél straf, andere ongeloofwaardig. Maar ze zullen allemaal in onze herinnering blijven, we zullen ze koesteren als geen andere.

Wim, beste vriend, we gaan je ongelooflijk missen.

Zo moet men scheiden nu, vriend Wim, vaarwel ! (lied gezongen op zijn 'koffietafel'

Zo moet men scheiden nu. Vriend Wim, vaarwel.
Maar je vergeten doen wij niet zo snel.
Aan ’t koor bleef je gehecht ook toen het moeilijk werd.
Jouw vriendschap was oprecht.
Vriend Wim, vaarwel !

Een oude liefde was de Harmonie.
Daarover sprak je steeds met nostalgie.
Je speelde met talent op menig instrument.
Jij was een harmonie-model.
Vriend Wim, vaarwel !

Op d’ Esp zal men je missen, dat staat vast.
Bij jou was men steeds welkom, nooit tot last.
Een kwinkslag, goede raad, een babbeltje op straat,
een sympathieke vrijgezel.
Buur Wim, vaarwel !

Familiebanden hield jij hoog in eer.
En ’t oudershuis had jij onder beheer.
Jij bleef het centrum van de hele Meysmanclan.
Voor kort onthaal of reünie.
Broer Wim, merci !

Jou moeten laten gaan, doet wel wat pijn.
En ’t zal de eerste tijd nog wennen zijn.
Toch heffen wij het glas op al wat jij ooit was.
Al was je leven niet steeds feest,
’t is goed geweest.